سخن گفتن از حضرت محمد (ص)، سخن گفتن از زیباترین تجلیِ عشق، رحمت و انسانیت در تاریخ بشر است. اگر بخواهم در وصف ایشان کلماتی را کنار هم قرار دهم، باید از جایی شروع کنم که «رحمت» در اوج خود است. حضرت محمد (ص)، نه تنها یک پیامبر، بلکه «رحمت للعالمین» (رحمتی برای جهانیان) بود. ایشان کسی بود که در دنیای تاریک و خشنِ آن زمان، با نوری از مهربانی، قلب‌های سخت را نرم کرد. او نمادِ این بود که چگونه می‌توان «اقتدار» را با «تواضع» گره زد.

او که فرمانروای قلب‌ها و سرزمین‌ها شد، اما در ساده‌ترین شرایط زندگی کرد؛ روی حصیر می‌خوابید و با دست‌های خودش کفش‌هایش را می‌دوخت. این همان شکوهی است که از تکبر تهی است. در وصف ایشان می‌توان گفت: او کسی بود که به کودکان لبخند می‌زد، به حیوانات مهر می‌ورزید و حتی در برابر کسانی که به او بدی می‌کردند، با صبر و بخشش پاسخ می‌داد. ایشان به ما آموخت که والاترین مرتبه ایمان، «حسن خلق» است؛ یعنی اینکه با همه، حتی با سخت‌ترین آدم‌ها، با لطافت و مهربانی رفتار کنیم. او همان «ترانه آرامشی» بود که در میانه‌ی آشوب‌های جاهلیت،

نوای حق و عدالت را به گوش جهان رساند. او به زنان جایگاه داد و به انسان‌ها آموخت که هیچ تفاوتی میان سیاه و سفید، یا غنی و فقیر نیست، مگر در میزان تقوا و پاکیِ دل. اگر بخواهم با زبانی شاعرانه بگویم: او خورشیدی بود که تاریکی‌های جهل را سوزاند و ماهِ روشنی بود که در شب‌های ناامیدی، راه را برای گم‌گشتگان روشن کرد. او تجسمِ این بود که چگونه می‌توان در عینِ قدرت، مهربان‌ترین انسانِ زمین بود. در وصف او، کلمات همیشه کوتاه است؛ زیرا او عشقی بود که به کلمات نمی‌گنجد. او الگوی کاملِ انسانی بود که نشان داد راه رسیدن به خدا، از مسیر خدمت به خلق و مهربانی با انسان‌ها می‌گذرد.

سلام و درود بر آن قلبِ بزرگ که برای تمام جهان می‌تپید.