آرامشِ شما، آرامشِ او سیستمِ عصبیِ نوزاد، گیرنده‌یِ مستقیمِ حالِ شماست. وقتی اضطراب دارید، این اضطراب در آغوشتان هم جاری می‌شود.

 اگر حس کردید تحملتان تمام شده، نوزاد را در جایِ امنی بگذارید و چند دقیقه از اتاق بیرون بروید. نفسِ عمیق، نوشیدنِ یک لیوان آب یا حتی شستنِ دست‌وصورت، به شما کمک می‌کند تا دوباره با «آرامشِ درونی» به او برگردید.

 این یعنی فداکاریِ واقعی، نه نادیده گرفتنِ حالِ خودتان

.قدرتِ جادوییِ قنداق دنیایِ رحم تنگ و محصور بوده است. فضایِ بازِ اتاقِ شما، گاهی برایِ نوزاد ترسناک است و حرکاتِ ناگهانیِ دست‌هایش (رفلکس مورو) او را از خواب می‌پراند.

 با یک قنداقِ نرم یا آغوشِ محکم، این محدودیتِ امن را برایش بازسازی کنید. وقتی او حس کند بدنش تحتِ حمایت است، به جایِ دست‌وپا زدن، می‌تواند آرام بگیرد و بخوابد.  

ریتم، زبانِ مشترک نوزاد شما ۹ ماه با ریتمِ ضربانِ قلبِ شما زندگی کرده است.

 وقتی بی‌قرار است، ثابت ماندنِ شما کمکی نمی‌کند. راه رفتنِ ریتمیک، تکان‌هایِ ملایم رویِ صندلیِ گهواره‌ای یا حتی یک رقصِ خیلی آرامِ ایستاده، او را به همان حسِ آشنایِ درونِ رحم برمی‌گرداند.

این ریتم، مثلِ یک لالاییِ حرکتی است که به سیستمِ عصبی‌اش پیام می‌دهد: «خطر تمام شد، اینجا امن است.» 

سمفونیِ صدایِ سفید سکوتِ محض، گاهی برایِ نوزاد سنگین و غریبه است. دنیایِ رحم، پر از صداهایِ خفه‌یِ ریتمیک (مثلِ جریانِ خون و صدایِ قلب) بوده. استفاده از صدایِ سفید (مثلِ صدایِ فن، صدایِ آب یا نویزهایِ یکنواخت) محیطِ شلوغِ بیرون را برایش «فیلتر» می‌کند. این صدا، تمرکزِ مغزش را از رویِ کلافگی برمی‌دارد و او را به آرامش دعوت می‌کند. فقط یادتان باشد همیشه صدا را بسیار ملایم تنظیم کنید. 

هنرِ مدیریتِ نور و محیط محرک‌هایِ محیطیِ ما (نورِ شدیدِ لامپ، صدایِ بلندِ تلویزیون، رفت‌وآمد) برایِ نوزاد حکمِ بمبارانِ حسی دارد.  

وقتی نوزاد بی‌قرار است، اولین کار کم کردنِ نور و کاهشِ صداست. پرده‌ها را بکشید، صدایِ محیط را کم کنید و بگذارید خانه به یک محیطِ دنج و خلوت تبدیل شود. این ساده‌ترین راه برایِ کاهشِ بارِ حسی رویِ مغزِ کوچکِ اوست.

گریه فقط یک زبان است، نه نشانه‌یِ شکستِ شما.  نوزاد فقط دارد نیازهایش را با شما در میان می‌گذارد. یکی از بهترین راه‌ها برایِ آرام کردنِ این سیستمِ عصبیِ حساس، تماسِ پوست‌به‌پوست است. او را رویِ سینه‌تان بگذارید؛ ضربانِ قلبِ شما و گرمایِ بدنتان، هورمونِ آرامش (اکسی‌توسین) را در هر دویِ شما ترشح می‌کند. این نزدیک‌ترین و امن‌ترین پیوندِ ممکن است.